Trajnvojaĝo tra malproksime-de-ĉie-lando

Marto 30, 2010

Relvojlaboristoj (fotis Jack Delano; fonto: Usona Kongresa Biblioteko)

Plene je dormantoj vagis la trajno tra malproksime-de-ĉie-lando, ege vastega pejzaĝo de nenio. Dormeme mi rigardis eksteren tra la fenestro. Arbon pasis la trajno. Mi kaj miaj kunvojaĝantoj spertis similan dormemon, ĉar kompreneble trajno al loko kie loĝas neniu ekiras tiom frumatene ke oni ne naturan dormritmon povas sekvi. Arbon pasis ni. Sed en la trajno mi sidis, suferante postelitiĝon, je grava misio por la Gazeto kiel ĝia plej kuraĝa raportisto.

Tamen dormemo. Ĉiam problemsovema mi estas. Kuracado postulas ĝustajn kuracilojn. La jenan problemon mi decidis solvi per kafo. Kafo, grandegaj kvantoj da ĝi, kuracemas dormemojn. La kafmaŝinon trovis mi en la mezo de la trajno. Ĝi postulis dek kvin stelmonojn. Malfermis mi la monujon kaj ekkalkulis. Unu moneron, du kaj tri. Arbon pasis la trajno. Dek tri monerojn, dek kvar. Nur dek kvar monerojn mi trovis, kiu signifas ke mankis nur unu stelmono, kaj ke kafo al mi ne haveblas. Tiam, kun mia dormplena kapo mi certis ke iu faris al mi ŝercon, malsanktan trompon. Batis mi la kafmaŝinon (ĝentile).

Reirante al mia seĝo mi kondamnis la sabotinton por krimo kontaŭ homeco. Mi reekis la antaŭan agon, spekti tra la fenestro la vastan areon kion travojaĝis ni, kie ekzistis nenio homkreita. Jen la regujo de arboj, ŝtonoj kaj bestoj sovaĝaj. Se mi ebligis kaptiĝon de tiu reĝujo eble mi povas la bedaŭron mian forgesi dum iom da tempo. Do, tiel mi sidis sidante kaj rigardante vidis tra la fenestron.

Kiam apud mia sidloko pasis la biletkontrolisto mi levis mian manon rapide, vokante lian atenton. Sensukcese. Oni povas demandi al si mem (kaj ankaŭ siaj amikoj) kial kaj pro kia laboro ili pagiĝas. Mi reekspektis eksteren. Arbon pasis ni. Denove pasis la kontrolisto, denove mi levis la manon. Tiam sukcese. «Jes», diris li. Lia laborvestaĵo montris certan aŭtoritatecon al ĉiuj ĉirkaŭantaj. Tamen mi trankvile klarigis mian problemon kaj petis de li helpon. — Ne estas problemo mia, diris li kaj blovis sian liphararon. Tiel li malakceptis min kaj ekforiris. Tiam ekvidis mi kiu li estis: diktatoro. Diktatore li ĉirkaŭiris komandante kaj batante ĉian esperon el ĉiu kiun renkontis li.

Estis tempo por starigi veran ribelon. Arigi la kadron por gvidi la revoluciajn fortojn. Tamen unue verkendis manifesto, kreendis doktrino radikala: “Estas urĝa tempo, ke la kaftrinkantoj antaŭ la tuta mondo malka­ŝe prezentu siajn vidpunktojn, siajn celojn, siajn tendencojn kontraŭmetante al la fantomfabelo pri la kaftrinkado manifeston de la partio mem.”

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s

%d bloggers like this: