Kiam mistraktis min la leĝo

Majo 3, 2010

Iam post troa urbumado, trinkejvizitado; post preĝado kaj oferado de niaj karaj moneroj al la nobla brandfarantaro kaj ties Dioj. Ni estas la apostoloj de Dionizo! Niaj preĝadoj malofte okazas sen viktimoj – plejofte ni mem. Sinjoro Bukejĉek, mia kundiboĉanto, estas bona amiko tamen iom tro kontrolema. Neniam lasis li hejme siajn prireputaciajn sorgojn. Tial ofte restas al mi sole batali por la Pura Honesteco™.

– Ĉi tie estas ni!, diris mi per mia mola plej ĝentila voĉo, kaj ambaŭmane salutadis kiel la kutimo estas en trinkejoj kaj restoracioj de ĉiaj landoj civilizaj. Ĉiuj niadirekten rigardis kiel ni estis rabistoj de la sorto plej danĝera. – Ne timigu la gastaron, Leo; diris mia apuda konsilisto, – Ili ne komprenas viaj sudulaj gestoj de amikemo. Donu al ili tempon por kompreni.

Mi sciis ke tion mensogon nur diris li celante kapti la plej belajn virinojn sub sia influo antaŭ mi eĉ havis la ŝancon pri tion plani. Rekte antaŭ ni, trans la ĉambro; staris la preĝisto, la trinkejisto. Dikulo vestante blankan ĉemizon. Buŝo lia malferma. Tiel starante aspektis li kiel ŝipo apud kajo, elŝipigante sian kargon, en la formo de glasoj da biero kaj aliaj likvaĵoj. Nin rigardis li suspekteme. Probable li pensis ke ni ne havis monojn kaj ne povis por niaj trinkaĵoj pagi.

– Aĥ!, ellasis mi mallaŭte en la orelon de Bukejĉek, – Silentu! Mi havas pli gravajn aferojn por fari. Mi devas la jenan miskomprenon klarigi, klarigis mi al li antaŭ mi ĝentilpaŝe kaj kun la plej amikema mieno alproksimiĝis la servejon kie staris la mastro de la trinkejo. Mi metis miajn manojn sur la tablon inter ni kaj salutis lin nevorte sed kapskuante. Daŭre suspekteme estis li. Evidente mi devis klarigi por li pli klare, pli detale. – Bonulo!, diris mi, denove kapskuante, kaj dekstramane ekindikis Bukĉjon, – Jen mia bona amiko Oliver Bukejĉek. Lin vi atentadu ĉar li estas homo danĝera kaj nefidema. Diru al neniu sed ni estas tie ĉi en misio plej sekreta.

Plie mi ne povis diri antaŭ min fortiris Bukejĉek. Rezisteme mi movis mian korpon kiel infano kaptita por ŝteleti en vendejo alvokante bonajn konsiderojn de la ĉirkaŭularo. La okazo nur pruvis kion mi jam asertis: Sinjoro Bukejĉek estas homo nefidebla kaj minacema, ĉiam ŝanĝante batalflankon al la tiama venkonto anstataŭ lukti por vero kaj justeco. Tio emo lia devenas el tragikaĵoj kiojn spertis li infanaĝe. Spertoj nun ne diskutindaj. La homo kiun mi pensis estis je mia flanko mem sin malkaŝis per tio gesto.

Li fortiris min en angulon kaj min demandis pri ĉu mi estis trankviliĝonta. Kompreninte lian ludeton mi jesis. – Do, mi mendos trinkaĵojn ĉifoje, deklaris li. – Vi eksidos en la angulo, diris li kaj alproksimiĝis la serviston. Tiel dirite mi iris angulen kaj trovis ŝeĝon taŭgan. Situis ĝi en parto de la trinkejo kie sidis malmulto. Taŭga denseco por ni, Bukĉjo kaj mi, kiuj preferas eviti la premegon de homamasoj kaj ties atentemon. Jes, mi komprenis. Bukejĉek deziris ke ni tion fari laŭ plej gravaj reguloj de kaŝemo. Apude nur sidis paro parolantaj. Sidinte ne eviteblis ne aŭdi iliajn konversacion.

Pri dokumentoj, leĝoj kaj perukegoj multe temis ĝi. Li rakontis, per voĉo strangega kaj altnivela, pri sia laboro kies karaktero evidente estis jura. Li estis kia li aspektis: papermovanto, arĥivisto malhavante kaj gravecon kaj humilemon; tia kiu nomiĝas sin juristo. Aŭdante lian babiladon eksentis mi por ŝi. Tie sidis ŝi en malliberejo de leĝaj termoj, malantaŭ bariloj faritaj el stokoj da raportoj. La tiel noman torturon deziris mi ĉesigi.

Mi movis mian seĝon al ilia tablo por savi la situacion kaj la mensan sanon de tiu belulino. Krome tiuj kiuj savas princinojn ricevas prezegon. Antaŭ li eĉ povis protesti mi ektiris lian atenton. Lin obsedu mia spektaklo por fari por ŝi eskapeblon. – Mia amiko ne parolu tiel certe, mi ekparolis ĉar ĉiam bonas komenci konversacion en maniero amikema. Perpleksigita li ekrigardis min konfuzeme. Mi daŭrigis la konversacion, – Kiam temas pri la vivo mem, kaj ĝiaj ecoj plej gravaj, onin ne povas limigi reguloj sociaj sed oni kaptu la okazon ĉiam ĝi venas. – Sed pri tio ni ne parolis, protestis li. Li ne komprenis la konsiletojn mi kaŝeme donetis al li. Certe estis tempo por klarigi per rimedoj pli kompreneblaj. – Tamen, nun, ni diskutas tion. Ĉiam oni diskutu la vivon ĉar ĝi plej gravas. Ĉiam!

Elĉerpiĝis tiam lia atendemo, – Kiu al vi donis la rajton haltigi nian diskuton, demandis li kolerece. Sed tian ludon ankaŭ mi kapablis ludi kaj rapide reprenis la kontrolon. – Tian juran sensencaĵon vi dissendaĉu aliloke. Pro ke vi sidis dum jarcentoj en universitato foliumante dikan libron ne signifas ke vi povas decidi kio estas la rajtoj de aliaj. Vestu vin per via perukego kaj iru for!

– Vi ja estas stulta, diris li abrupte kaj sin turnis al la virino. Ŝajne miajn penojn pri lin insultegi malsukcesis. Pensema iĝis mi. Se mi estis persono en romano, mi certe priridus ĉiun liveronta respondon tiel suka ke li irus hejmen pro nura humiliĝo kie siajn leĝlibrojn bruligos li en la banujo kiel signo pri sia malvenkego. Sed romanojn ne verkas mi. Jen estas ĵurnalismo! Mi skizas la veron. Mi rakontas, raportas kion vere okazas. Anstataŭ honti mi hontiĝis kaj faris la nuran eblan, mi turnis min al mia propra tablo rigardante la muron.

Feliĉe mi ne devis longe atendi ĉar venis Bukejĉek kun niaj trinkaĵoj. Glasoj kun blanka likvaĵo, estis vodko mi kredas.

– Tiom min tedigis tiuj kiuj faras karierojn politikajn kaj burokratiajn kaj forrabas multon da rimedoj de la komuna kesto per siaj salajroj altegaj kaj sia koruptado. Tio ja kolerigis min, mi deklaris.

Bukejĉek estis granda aktivulo revoluciema en sia junaĝo, kaj tamen pli trankvila li ankoraŭ tenis tiajn iom naivajn opiniojn. Mi sciis ke tia parolado inicius lin. Li ekdonis al mi longan argumenton, kvazaŭ unuhoman diskuton, kion mi pro mia malpeza ebrieco malsukcesis sekvi sed mi certas ke ĝi estis mirinde bona. Tion impreson donis la fajro en liaj okuloj kaj la ŝvingado de liaj manoj.

Abrupte (kaj iom pli ĝoje) mi deklaris toston kaj levis mian glason. Varmeco, kuraĝemo kaj ebrieco trafluis mian korpon. Ha, hontiĝu mi, ĉu? Mi ekstaris, turnis min al tiu fileĝulo kaj ŝvingis la manon rekte kontraŭ lia kapo – kaj estis kaptita de unu mano lia, la alian ektenis mian ĉemizon. Ankaŭ mi tamen havis du manojn kaj utiligis mi la liberan por bati lin denove. Ŝokite li min ekmaltenis kaj sukcesis kontraŭ li boksi du pliajn fojojn antaŭ mi estis forprenita de du aliaj viroj, inter ili la trinkejmajstro, kiuj min el la trinkejon forĵetis. Ha kiuj ili pensas ke ili estas, se ili ne volas havi faman ĵurnaliston en sia trinkejo ili estu damnataj.

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s

%d bloggers like this: